BULAG unang aklat -IX

Pasasalamat sa lahat ng tumangkilik, muli ay susundan ng mas matitinding pagsalin ng kwento hango sa realidad ng buhay. Ang inyong imahinasyon ang magsisilbing gabay. Maligayang pagbasa....

VOX

-------------------------------------------------------------------------------

Pahina 9   Bulag sa Kahilingan

Nagising ako ng gabing iyon, natagpuan ko ang aking sarili sa ilalim ng puno sa gitna ng dalisdis. Nagdesisyon akong umuwi na lamang. Mtagal na ding napansin ng aking ina ang biglaang pagbabago ng aking kinikilos. Hindi lingid sa kanyang may pinagdadaanan ako, pero hindi niya ako kailanman kinakausap kung mayroon akong problema, gusto ko din kasing ipakita na kaya ko na itong ayusin mag isa. Ngunit sa pagkakataong ito, malamang ay kailanganin ko ang kanyang hinuha.

"Inay, mahirap po ba talagang magmahal ng hindi dapat?" walang abog kong bungad sa aking ina habang nagliligpit siya sa kusina.

"Iyan ba ang kinakaharap mo ngayon?"

"Hindi ko na po kasi alam ang gagawin ko..."

"Anak, hayaan mong makinig ako sa'yo"

Nawala ang takot sa aking puso, alam kong hindi nila madaling maiintindihan ang kinakaharap natin pero, nakalimutan nating minsan din pala silang dumaan sa pagkabata. At kung hindi man sila sumasangayon ngayon hindi dahil bawal, kundi dahil nagawa na din nila pero alam nilang hindi maganda ang naidulot nito. Inakap ako ni inay, mainit iyon na nagpatulo ng aking luha. Inamin ko sa kanya ang aking pagkatao, ang paghihiwalay namin ni Trisha, ang pagkakakilala namin ni Tristan at ang pagbalik ni Marcus. Sinabi ko ang  sitwasyong kinakaharap ko ngayon, kung dapat ko pa bang ipagpatuloy pero iba ang itinanong niya sa aki.

"Si Tristan ba, ang anak ng dating alkalde natin?" usisa nito

"Opo, Nakita ko po siyang dumalaw dito nuon pero hindi ko na pinansin." sagot ko

"Ganun ba, mukhang tadhana ngang magkakilala kayo. Matagal nang panahon ng magsilbi ako sa kanila bilang pangunahing mayordoma. Kilala ko at nasaksihan ang paglaki ng batang iyon. Sabihin mo nagkaroon ba siya ng kapatid? bago kasi ako umalis ay nabalitaan kong buntis ang nanay niya na nasa maynila." kwento nito

"Opo, si Charizze.."

"Kung ganun, parehas nga niyang ipinangalan..." bulong nito sa sarili.

"Ano po iyon?"

"ah -wala. Anak, naintindihan kita kung anong kalagayan ng pagkatao mo ngayon. Hindi kita pipigilan kung diyan ka magiging masaya, ang akin lang sana ay huwag mo kong bibigyan ng kahihiyan, at wag kang gagawa ng bagay na maari mo ding pagsisihan."

"Hindi po kayo magagalit kahit iniibig ko si Tristan?"

"Kung yun ang nais niyo para sa isa't isa. Minsan na rin akong nagmahal ng hindi dapat, pero hindi ko pinagsisihan ang naging bunga nito. Hindi ko lang naipaglaban ang damdaming iyon kaya ngayon ganito pa din tayo."

"Hindi po ako humihiling ng kahit ano sa inyo inay, masaya na po akong nasabi ko sa inyo kung ano talaga ako. Huwag kayong mag alala, hindi ko pa din kayo papabayaan."

"Salamat anak."

Hindi malinaw kung gusto niya akong makipaglaban, pero bakas sa mukha niyang nagsasabi na subukan ko munang ipaglaban. Nanatiling tahimik ang gabi ko kaya't nagpasya akong maglakad uli sa dalampasigan.

--------------------------------------------------------------------------------

Sa loob ng silid umiikot ang kalungkutan ng isang binata habang nakikipagusap ito sa kanyang kapatid.Hindi madaling tanggapin ang pagkakaroon nila ng kapatid sa labas, lalong ito pa ang taong pinakamamahal niya.

"Cha, dapat ko pa bang ipagpatuloy to?" tanong ni Tristan

"Kuya, alam mong kapatid natin si Rico." sagot ng dalaga.

"Bakit kasi hindi ko naisip yun, bakit siya pa, Cha anong gagawin ko. Ang laki na nga ng kasalanan ko sa kanya tapos ito pa sasalubong sa'min."

"Sorry kuya, hindi ko na dapat sinabi pa kay mama"

"Wala kang kasalanan, kailangan makausap ko si Rico bukas"

"Pero pano? Pinigilan na tayo ni mama na makipagkita sa kanya, dadalhin na ulit tayo sa maynila."

"Si Boyet,  pede nating utusan si Boyet..."

--------------------------------------------------------------------------------

Sa paglalakad ko sa dalampasigan, hindi na ko gumawi sa lugar kung saan alam kong pinupuntahan ng buyer naming si Gary. Kinalimutan ko na siya, pati na din ang nangyari samin kahit minsan ay kinikindatan niya ako at bumubulong sa tuwing magaangkat na kami ng isda. Nakita ko ang maliit na kubol sa dulo ng mga bangka, iyon ang tulugan ng mga mangingisda tuwing hapon, nakapatay ang ilaw nito pero may mga gumagalaw sa loob.

Nilapitan ko ito pero dumaan ako sa may madilim na bahagi, may mga tao sa loob. Ilang lapit pa at nasaksihan ko ang kakaibang paggalaw ng mga tao doon.

"Si kuya Gary, sinasabi ko na nga ba...." bulong ko sa sarili

Sinipat kong maigi kung sino ang kasama nito sa loob ng kubol kaya't lumipat ako sa isa pang puno ilang hakbang lamang mula sa dalampasigan. Nanlaki ang aking mata ng makilala ko ang mukha ni Marcus, ang aking pinsan. Andito pa pala siya, at ngayon ay nakikipagniig kay kuya Gary. Parehas ng nakahubad ang dalawa, butas na din kasi ang bubong ng kubol kaya't may kakaunting liwanag mula sa buwan ang pumapasok dito.

Nakatayo si Gary sa harapan ni Marcus, hinihimod nito ang katawan ng binata. masarap ang ginagawang iyon ni kuya Gary, naalala ko pa ang sensasyon sa aking leeg. Tapos ay bumaba ito at dinakma ang alaga ng pinsan ko. Naririnig ko ang mumunting halinghing ni pinsan habang pinaglalawayan ng isa ang alaga niya. Napapakapit ito sa sandalan ng mahabang upuan na nagsisilbi na ding dingding, samantalang umaakap naman ang nauulol na si Gary. kinakain nito ng buo ang tarugo, taas baba, bumibilis at bumabagal. Dahil sa nasasaksihan ay tablan din ako ng kalibugan. naramdaman ko na lamang ang pag gapang ng aking kamay pababa sa aking pundilyo. Unti -unti namang lumiliyad at kumakadyot si pinsan. Lumalakas ang mga ungol nito. Biglang tumigil si Gary sa ginagawa niya at iginapang ang mga dila paakyat sa mga utong. sinipsip niya ito na nagpatingala naman kay pinsan. Gumapang pa ito paakyat sa tenga at wari'y may sinabi. Kumilos ang dalawa at ang kaninang nakaliyad na si Marcus ay biglang tumuwad habang nakasangga sa gilid ng upuan. Tila manyak si Gary, itinutok nito ang naghuhumindig niyang alaga at dahandahang ipinasok sa likuran ng binata. bakas sa pinsan ko ang matinding sakit ng meydo napapaluhod ito pero pinaghahalikan ni Gary ang leeg ni Marcus para maibsan ang sakit. Maya-maya pa'y sumasabay na sa ritmo ng pagkadyot si Marcus. Sinasalubong niya ang bawat pag-ulosni Gary. Lalo naman itong nasasarapan kaya't napapayakap ito habang kumakagat sa balikat. Lumantad aang magandang katawan ngaking pinsan. Nagsimula na din itong maglaro sa sarili. Lalong uminit ang mga eksena, ramdam ko din ang tuluyang pagtigas ng alaga ko.  Gusto kong sumabay, napapalunok ako sa ginagawa ng dalawa. Nang bigla na lang akong nakarinig ng malakas na pag ungol. Mukhang nakatapos na sila kaya't nagtago na ako at dahan dahang lumayo sa tagpong iyon,.

Pagdating ko malapit sa amin, naaninag ko ang isang binatilyo, kilala ko siya sa mukha, tama nakita ko na siya sa bahay ni Tristan. Pero anong ginagawa niya dito?

Lumapit ako sa kanya, ngumiti ito ng napatingin sa akin.

"Anong kailangan mo dito?" usisa ko.

"May sulat sayo si kuya Tristan." sagot nito sabay abot ng maliit na papel.

Inabot ko iyon at saka ibinulsa. Ang akala ko iyon lang ang pakay niya pero nanatiling nakatayo ang binatilyo sa harapan ko.

"Mayroon pa bang iba?" tanong ko.

"Mukhang mayroon pa.." ngiti nito sabay tingin sa may pundilyo ko na bakat na bakat ang pagkatigas sa aking shorts. Hindi pa din pala ito humuhupa sa kalibugan.

Nahiya ako at pilit tinakpan ng mga palad. Tumawa lang siya.

"Nakita ko na iyan, nung nagyarian kayo ni kuya Tristan. Gusto ko ding matikman yan, pwede mo ba akong pagbigyan?"  makahulugang ngiti lamang ang kasunod ng mga katagang iyon, kasabay ng pagdakma niya sa aking bukol.

Hindi ko alam pero hinayaan ko maganap ang tagpong iyon.

SUSUNDAN

BULAG unang aklat - VIII

Pasasalamat sa lahat ng tumangkilik, muli ay susundan ng mas matitinding pagsalin ng kwento hango sa realidad ng buhay. Ang inyong imahinasyon ang magsisilbing gabay. Maligayang pagbasa....

VOX

-------------------------------------------------------------------------------

Pahina 8   Bulag sa Tadhana

Tila nabingi ako pagkatapos kong marinig ang mga katagang lumabas sa aking pinsan, nawala ang normal kong pagsilay sa paligid at tila lumalabo ang mga sigawan at ingay. Lumalakad ako, mabilis, patungo sa dapat kong puntahan sa dulo ng pasilyo.

"Tristan!" sigaw ko sa nagkukumpulang estudyante ng madatnan ko sa loob ng klase, lumuwag ang iilan at tumambad sa akin ang papatayong si Tristan.

"Bakit?" pagtataka nito pero sinalo ko siya sa kwelyoat idinikdik sa pader, asal kalye ako kapag nagagalit. Tumitig sa naguguluhan niyang mata...

"Kilala mo ba si Marcus? Kilala mo ba siya?" ulit ko

"Marcus?!" kasabay ng panlalaki ng mata niya.

"Sagutin mo ko anong meron sa inyo ng pinsan ko!!! Please!" mangiyak kong pag utal. tumutulo na ang luhang kanina ko pa pinipigilan.

"Pinsan mo si--"

"Shit!" kasabay ng pagsuntok ko sa pader. Nanatili ako sa ganuong posisyon, alam kong natulala si Tristan dahil haging na ang kanyang mukha, pero hindi ko siya kaya pang saktan. Napayuko ako sa kanyang balikat at humagulgol. Patuloy ko pa din ginagawa ang mga pagsuntok ng pader hanggang sa pigilan niya ang kamay ko. Niyakap ako ni Tristan.

"Ikaw na ang mahal ko.Please wag mo ko iiwan Rico." asunto niya

"Bakit... bakit di mo sinabi sa kin?... " yun lang ang paulit ulit kong itinatanong sa kanya pero hinihigpitan niya lang ang yapos niya sakin.

"Rico, sorry dhie... sorry dhie... mahal po kita" bulong niya pero ni hindi ko maintindihan ang mga yun, pinilit kong kumawala sa kanya. Itinulak ko siya at tumakbo palabas, nasalubong ko si Cha pero hindi ko na ito pinansin. narinig ko na lang ang mga boses sa likod ko.

"RICOOOO MAHAAAAAL KITAAAAA!!!"

"tama na kuya! kuya pabayaan muna natin siya."

"Cha, bitawan mo ko please! please!"

------------------------------------------------------------------------------

Mula din nung araw na yon ay hindi na ako pumasok, hindi ko kinikibo sila nanay. Hindi na din dumalaw pa sa bahay si Marcus. Bakit ba natin kailangang masaktan...

Habang nakatulala ako sa mga naghahampasang alon, hindi pa din maubos ang mga luha sa mata ko. araw gabi kong iniisip ang mga salita ng pinsan ko.

Mahal nga siguro niya si Tristan, hindi ko man alam ang tunay niyang pagkatao pero bakas sa mukha niya ang katotohanan ng aminin niyang kasintahan niya si Tristan.

Alam ko din na narinig ng mga kaklase ko ang pinagawayan namin ni Tristan, nakita ko ang exgirlfriend kong si Trisha dun pero hindi siya nakisali. Alam na nila ngayon ang buo kong pagkatao pero hindi iyon mahalaga. Mahal ako ni Tristan, iyon ang pinagsisigawan niya nung umalis ako, pero bakit sa dinami dami pa ng makakahati ko si Marcus pa. Halos kapatid ko na siya at di hamak na mas gwapo siya sa kin, mas matalino, mas nakakaangat. Aaminin ko, takot akong makipagkompetensiya dahil wala naman akong maipagmamalaki. Anong kailangan kong gawin... dapat na ba akong sumuko sa pag iibigan namin o kalabanin ang minsan ko nang itinuring na kapatid.

Kasabay ng pag lubog ng araw ang huling pag agos ng aking luha.

Walang lumilipas na araw

na hindi ka dumadalaw

sa isip kong baliw

at para bang ayaw bumitiw.

Hawak mo ang mundo ko

sa tinig mong maamo,

hindi nga pangkaraniwan

pagsambit sa'yong pangalan.

Siguro nga ako'y makulit

sarili sayo'y pinipilit,

masaya ako sa iyong bisig

natutunaw sa iyong titig.

Ngunit ngiti'y panandalian

puso muli'y mahihirapan.

isa ka lamang bang ilusyon,

tukso ng pagkakataon?

Tunay ka man o hindi,

sa mga oras na nakihati

ang puso ko sa'yong daigdig

prinsipe kong iniibig.

Pasasalamat ang nanaisin

at handa kong tanggapin

muli akong nabuhay sa isang saglit

iibigin pa rin kita, kahit di na mauulit.

-------------------------------------------------------------------------------

"Kamusta na ang kapatid mo Charizze?" tanong ng isang matandang babae.

"Nakahiga pa din Mama, ilang araw na ding di kumakain yun" paliwanag ni Cha.

"Naku ang kuya mo talaga, sino naman ba dahilan kung bakit nagkakaganyan ang kuya mo?" iita nitong sabi.

"Hindi ko din ho alam.." pagtatanggol ni Cha

Sumilip ang matanda sa pintuan at nakita ang nakahigang si Tristan, nasilayan niya ang malungkot nitong mukha. Maya-maya pa'y isinara na nito ang pintuan at muling hinarap ang anak na dalaga. Bakas din sa mukha ni Cha ang pag-aalala. Halos isang linggong di pumapasok si Tristan. Ganun din si Rico, ganitong ganito ang nangyari sa kanila sa maynila, nang malaman niya ang tunay na pagkatao ng kanyang kapatid, ang panghahalay ni Marcus dito . Pero hindi niya maintindihan ay ang pagiging masokista ni Tristan, na sa kabila ng panghahalay ng pinsan ni Rico, patuloy pa din niya itong minahal hanggang sa makita n a nilan may kinakasama na itong iba. Gali na galit siya kay Marcus dahil pinaglaruan lan nito an damdamin ng kanyang kapatid, dahil dun nagpasya silang umuwi sa lugar na ito. Pero ngayon muling nasasaktan an kanyang kapaid dahil na naman kay Marcus.

"Cha, sabihin mo nga, sino yung lalaking kasama ng kuya mo lagi dito?" usisa ng matanda
"hoh? ah- eh si Rico ho kaklase ho namin pero wala ho siyang kinalaman sa nangyayari kay kuya" alala ni Cha
"kung ganun alam mo kung sino may gawa nito?" unti unti nang lumalabas ang kakaibang mukha ng matanda, hinuhuli niya ang kanyang anak sa mga kilos at salita nito. "sabihin mo, bakla ba ang kuya mo?"

"Hindi ko po alam mama..." takot ni Cha.
"Anong apelyido ni Rico?"
"Ah- eeh... Rico Toledo ho.. Toledo po"
"To--  Toledo? Sabihin mo Cha, tama ba ang narinig ko?"
"opo"

Ang kaninang nagagalit na ina, biglang kinabahan, napasandal ito sa dingding at wari'y kumakausap ng kung sino. Nanlalaki ang kanyang mga mata, naghahalo ang galit at pagkagulat. Nagulat si Cha sa nakia, may nasabi ba siyang mali? Ipinahamak ba niya an kanyang kapatid?

"Bakit anong mayroon mama?"
"Cha, hindi na kayo pedeng makipagkita sa kaniya..."
"Bakit mama???"
"Nagiisa lamang ang pamilyang Toledo sa bayan na to, ang pamilya ni Linda Toledo..."

Mula sa pinuan ay bumungad ang nagugulat na si Trisan, kanina pa ito nakikinig sa usapan ng dalawa at nabahala ng marinig ang pangalan ng kanyang sinisinta.

"Huwag niyong sabihing, si Tita Linda.... si Rico anak ni Tita Linda..."  ani ni Tristan
"Oo anak, si Linda, ang kalaguyo ng iyong ama, kapatid mo si Rico...."

SUSUNDAN

BULAG unang aklat -VII

Pasasalamat sa lahat ng tumangkilik, muli ay susundan ng mas matitinding pagsalin ng kwento hango sa realidad ng buhay. Ang inyong imahinasyon ang magsisilbing gabay. Maligayang pagbasa....

VOX

-------------------------------------------------------------
Pahina 7   Bulag sa Pagsubok


Mula nung gabing iyon ay mas lalo kong minahal si Tristan. Hindi ko na alintana ang mga pagod kapag pumapalaot sa umaga dahil mas nasasabik akong pumasok. Napansin din ni ina ang madalas kong paglilinis sa bahay habang kumakanta ng kung anu-ano, lagi akong inaasar ng aking kapatid na si Charmagne pero hindi ko talaga inaamin sa kanila kung sino ang nagpapasaya sa akin. Ganun pala talaga ang umiibig, para kang natatanga sa mga bagay na matagal mo ng alam. Tila ginagawa mo ang hindi nakasanayan, nangungulit ng nananahimik, naghahanap ng wala at nagmimistulang sariwa araw-araw. Pero kalakip ng pag-ibig ang mga pagsubok na hindi ko pa man napaghahandaan, hindi man lang inasahan...

"Pinsan?" pagkakita ko sa isang binatang nalublob sa harina dahil sa kaputian, dumating ito sa amin galing maynila, duon kasi ito nag aaral dahil mayaman ang napangasawa ng aking tito, kapatid ng aking ina.

"Kamusta Rico, Hindi pa din nagbabago kulay mo,nognog pa din" sabay tawa nito.
"Yabang! Haha, kamusta naman ang maynila?" usisa ko habang nagkakalkal ng mga pasalubong niya.
"Oy, wag mong kuhain yung para kay tita. 'Ekspensib' yan. Maganda ang maynila, madaming matataas na gusali. Madaming kasiyahan, halos araw-araw" pagmamalaki nito.

Marami pa kaming napagkuwentuhan ng aking pinsan na si Marcus. Aminado akong mas may itsura si Marcus lalo pa't maputi ito. Matipuno din ang pangangatawan dahil bata pa lang kami ay tumutulong na kaming mangisda. Siguro ay hindi niya pinabayaan ang katawan niya kahit lumipat na sila sa maynila dalawang taon na ang nakakalipas. Nag aya si Marcus na bumisita sa eskuwela pero dahil kinailangan ko pang magpahinga ay ipinagpabukas na lamang namin ang plano.
--------------------------------------------------------------------

Samantala nung gabing iyon, sa bahay nila Tristan...

"Kuya, umiinom ka na naman?" paninita ni Cha.
"Pampaantok lang" sagot nito.
"Aalis kami ni Mama, dadalaw sa opisina, emergency daw eh." pagkasabi'y tuluyan nang umalis si Cha at sumakay ng van.

Tanging tingin na lang ni Tristan ang naghatid sa mag ina, ipinagpatuloy nito ang pag inom habang inaalala ang mga oras kasama si Rico. Tulad ng binata, hindi rin ito makatulog agad at alam niyang minamahal na nga niya si Rico.

"Tama na ho yan sir.. nakakarami na kayo" bati ng isang binata sa di kalayuan.
"Ikaw pala Boyet. Ikuha mo pa nga ako ng beer, samahan mo na din ako dito." anyaya ni Tristan.

Si Boyet ay isa sa mga 'boy' ng pamilya ni Tristan, matagal na nila itong inampon mula pa sa maynila. Dali-dali namang sumunod ang binatilyo, edad dose-katorse anyos.  Pagkabalik nito'y inalok siya ng  beer ni Tristan, hindi naman ito tumanggi at lumagok ng ilan. Nang matapos na ay nagtangkang tumayo si Tristan pero hindi niya alam na kanina pa pala siya tinamaan at bahagyang nahilo. Umalalay naman agad si Boyet at tinungonila ang kwarto. Lalong nahilo si Tristan sa pagakyat sa hagdan kaya't ipinasan na siya ni Boyet paakyat. Kahit nabibigatan dahil mas malaki si Tristan sa binatilyo, narating pa din nila ang dulong kwarto, ipinasok niya sa loob at ibinalibag si Tristan sa kama. Hapong-hapo ito sa pagbuhat, tila naman matandang lasing ang isa na nagkamot pa ng tiyan habang nakapikit. Doon napako ang tingin ni Boyet  sa maliliit na balahibong gumagapang paakyat sa pusod nito.

Kanina pa siya nalilibugan sa binatang amo.

Alam niyang nung hinahatid niya si Tristan ay bumabangga ang alaga nito sa kanyang likod. Iyon ang nagsindi ng apoy sa kanyang katawan. napalunok si Boyet. Unti-unting lumapit ito sa amo, tila wala sa sarili. kalahati lang ng katawan ni Tristan ang nakasampa sa kama, dun siya lumuhod sa may paanan ng binata.

"Alam kong kailangan mo din to" wika niya sa kanyang sarili.

Hinubad niya ang shorts at puting brief nito pababa sa paa. Tumitig ito sa patay na alaga ng lasing, ngayon ay para na siyang ulol, sinibasib niya ang pusod ng binata. Bahagya itong umungol pero hindi na niya ito pinapansin, hinalikan niya ang paligid ng puson at mariing kinakagat.Itinulak ang mga tuhod pabuka at saka niromansa ang bawat singit ng binata..

"ooooh" mahinang sambit ni Tristan, hilo ito.

At biglang tumama sa mga pisngi nito ang kanina pang nanigas na sandata. Natuwa si Boyet, hinalikan niya ang ibabang bahagi nito kasama ang mga bayag. Lalong nasarapan si Tristan at naramdaman ito ni Boyet kaya't isinubo niya ng buo ang malaking alaga nito.

"Aaaaaaah.... siiiiigeeeee paaaa..... aaaaahhhh... mahal na mahal kitaaaa... Riiiiicoooooo... aaaah"

Nagulat si Boyet, nananaginip ang binata pero ikinatuwan niya ito. Inilabas niya ang kanyang tirik na alaga at nagsarili. Muli niyang isnubo ang titi ng amo. Matagal na niya itong gustong tikman. At oo, siya nga ang binatilyong nakadungaw sa nagniniig na magkasintahan. Alam niya ang pagkataong iyon ni Tristan, nung nasa maynila kasi ay minsan na ding nagdala ng 'kaibigang' lalaki si tristan.

Namamawais na ito at nangangawit ang mga panga, ngayon lang kasi niya ginawa ang ganito. Maya-maya pa'y nakaramdam ito ng pagiinit. Lalo nhiyang binilisan ang pagbayo sa sarili pati na din ang pagkain sa tarugo. Napakapit sa kanya si Tristan at saka bumayo ng pataas, halos mabulunan siya sa ginagawa.

"Aaaaah Dhieee ayaaaaaaaaaaaan naaaaaaaaaaaa...."

Nalunok lahat ni Boyet ang katas ng binata, pangit ang lasa . Lupaypay naman ang isa na hindi pa din makahangos sa pagkahilo. Isinuot ni Boyet ang salawal at shorts nito saka umalis. Itinuloy na lamang niya ang pagsasarili sa banyo.
--------------------------------------------------------------------

Kinabukasan, sumama nga si Marcus sa pinsan nito.

"Sige insan, dalawin mo na muna mga dati mong kaklase" sabi ni Rico. Pero bago pa man tumalikod ay napukaw ng pansin nila ang isang patakbong dalaga.

"Hi Rico!..." bati nito.
"oh ikaw pala--" gulat ni Rico.
"Charizze?" singit ni Marcus.

Nagulat si Rico sa sinabi ni Marcus. Pero mas nagulat ang dalaga sa pagkakita nito sa kasama ni Rico. Nag iba ang timpla ng mukha ni Cha, nangilid ang mumunting luha sa kanyang mata.

"Bakit ka nandito?" pasigaw ni Cha.
"Dito ka na nag aaral?.. teka.. kung nandito ka ibig sabihin nandito din si Tris--" hindi pa man ay sinampal na ito ng dalaga.
"Ang kapal ng mukha mong magpakita pagkatapos ng ginawa mo sa kuya ko." sumbat ni Cha.

Natahimik si Rico at naguguluhang pinigilan ang pagsugod na iyon ni Cha. Hinawakan niya ang magkabilang braso nito at hinihila paalis.

"HAYOP ka!! Binaboy mo kuya ko! Niloko mo kuya ko tapos parang wala lang sayo na nakita mo ko ulit!" pagwawala nito
"Cha anung sinasabi mo? Anong meron sa inyo ng pinsan ko?, Insan ano to?" gulong gulo si Rico.
"Umalis ka dito! huwag ka ng magpapakita samin ng kuya ko kundi ipapapatay kita!" banta ng dalaga, tila ba isang eksena sa gitna ng mga usisero.
"Cha anu ba?!"  hinarap na ngayon ni Rico ang dalaga.
"Bakit pinagbabantaan mo ang pinasan ko? Bakit?" dugtong nito

"Pinsan mo ang hayop na yan?" gulat ni Cha.
"oo, bakit galit na galit ka sa kanya, at anong kinalaman ni Tristan dito." alala ni Rico.

"Kasintahan ko siya pinsan at kaya ako bumalik dito para sunduin siya ulit... mahirap ipaliwanag pero oo, siya ang kasintahan ko."

Tila binuhusan ng malamig na tubig si Rico. Hindi din niya namalayan ang mga luhang gumagapang sa kanyang mata.

Bakit kung kailan masaya na ang tao..
Bakit kung kailan ang dami mo ng plano
Ngayong nakilala mo na ang pag ibig,
saka pa ito kailangang ibalik...

SUSUNDAN